Stijlkamers Drift 23 - Universiteit Utrecht

stijlkamers Drift 23 Universiteit Utrecht
stijlkamers Drift Universiteit Utrecht
period rooms University Utrecht
scale model periode room University Utrecht

FAKING IT

Builders of the Baroque were dab hands at conjuring up illusions of depth. They weren’t of course the first, nor the last, to deal in deception. From the walls of Pompeii with fake windows onto imaginary landscapes to the digital décors produced for today’s film-makers, trompe l’oeilhas long been a favourite in the designer’s bag of tricks. Used to effect, it adds an unsettling dimension, making you doubt the evidence before your eyes. But that’s not the effect created in the nineteenth-century period rooms at Drift 23 in Utrecht, now occupied by the city university. The decorative paintwork on the frames and cornices may be convincing and of immerse historical value, though it doesn’t quite transport you to another place.

The wall textiles recently added do exactly that, however. When the rooms were being turned into meeting rooms for the Faculty of Letters, restorers concluded that the original wallpaper from 1859 had deteriorated too far to be saved. Enter textile artist Hil Driessen. She stitched and folded a sheet of vinyl until she’d made the silhouette of a gaunt tree of a kind that only exists in the mind. This sheet was then photographed in the shadow of a real tree, and the resulting shadowy photograph was digitized, printed onto Trevira CS, and mounted where wallpaper once hung. Stretch out a hand to feel the texture of the knotted bark and you’ll look again in wonder, realize you’ve been duped, or question your sanity.

Trompe l’Oeil: Students who penetrate all the way to the restored period rooms at the Faculty of Letters in Utrecht learn that                                                       all is not quite what it seems, on the walls at any rate.

 

Tekst: Billy Nolan, Managing Editor Frame Magazine

Photography period rooms: René de Wit

Commissioned by: University Utrecht

Project management: Building Office, E. Emmen

Design and direction: Marx & Steketee architecten bv, Eindhoven

Project architects: Annette Marx, Twan Verheijen

Design eighteenth-century period rooms: driessen+vandeijne

Restoration: SRAL Stichting Restauratie Atelier Limburg, Bruys Meubel- en Interieurrestauratie

Upholstery: Fons van der Laar and Henk Tier

Photography scale models/original vinyl artworks: Michiel Vijselaar

 

original period room University Utrecht

Loungezolder Drift 23 - Universiteit Utrecht

Drift 23 Loungezolder Unversiteit Utrecht
Drift 23 loungeruimte Universiteit Utrecht
Loungezolder Drift 23 Universiteit Utrecht
loungezolder Drift 23 maquette
loungezolder Drift 23 Utrecht

LOUNGEZOLDER, DRIFT 23  Universiteit Utrecht

Om studenten en hun docenten op hun gemak te laten zijn en hen op informele wijze in contact te kunnen brengen, is er een zolder ingericht als studie-lounge.

De loungeruimte is een ruimte waarin studenten kunnen neerstrijken, individueel of in groepen. Het karakter is informeel en de ruimte is geschikt voor individuele én gemeenschappelijke aktiviteiten. Je kunt actief studeren aan de tafels, deze zijn overigens ook te gebruiken als kruk. Je kunt ‘chillen’ in de diepe banken met de grote kussens en kleden. De sfeer is te vergelijken met een bedouine tent. Het  kleuraccent ligt op de bijzondere houten spantencontructie, die samen met de houten vloer en de hangnetten doen denken aan het ruim van een schip.

Architect: Annette Marx en Twan Verheijen, Marx&Steketee architecten

Ontwerp: driessen+vandeijne 

Uitvoering: Rick van der Heul

Decoratie en schilderwerk: Marleen van Wijgerden

loungezolder maquette Drift 23

Dudok Wonen, Hilversum

Curtain Dudok Wonen
dudok wonen gordijnen
Dudok Wonen Curtain
dudok wonen gordijnen
dudok gordijnen hilversum
Maquettte dudok wonen hilversum
dudok Hilversum collage

DUDOK WONEN, HILVERSUM

Hil Driessen en Toon van Deijne kregen de opdracht voor een project in de ronde presentatieruimte op de eerste verdieping van Dudok Wonen in  Hilversum.   Zij namen foto’s van panorama’s, en waren geïnspireerd door lijnen en structuren die te vinden zijn in de glooiende heuvels van het landschap. Ze hebben ook onderzoek gedaan naar de Nederlandse modernistische architect Willem Marinus Dudok, die stadsarchitect was voor Hilversum in 1928 en de Amerikaanse landschapsarchitect en ontwerper Charles Jencks. Vervolgens werd er aan de hand van gevouwen en geplooid groen fluweel en zijde / metaal organza een gelaagd lijnenspel gecreeerd. Hiervan werden diverse foto’s gemaakt die digitaal werden hergegroepeerd tot een fictief landschap.  Het resultaat is een groen slingerend horizontal lijnenspel dat -geprint op semi transparante- stof de ruimte omarmt. De groene kleur kan boven de meanderende strook uitlopen in een blauwe waas. Dit  genereert de warmte, expressiviteit en de  extra dimensie die de Dudokzaal haar eigen gezicht geeft.

Foto Interieur: Jannes Linders

Foto Beer en origineel: Michiel Vijselaar

Architect: Opera concept & design

Ontwerp: driessen+vandeijne

Kunstadviseurs: Kunst en Bedrijf, Amsterdam

Uitvoering: Fons van der Laar

Foto: maquette driessen+vandeijne

Dudok wonen beer

Vitrum Panelen - kantoren Rechtbank Amsterdam

Art by driessen and vandeijne.
akoestiek panelen rechtbank amsterdam
prints akoestiek rechtbank amsterdam
akoestiek panelen prints rechtbank amsterdam
Collage akoestische panelen Rechtbank Amsterdam
Akoestische panelen Rechtbank Amsterdam.
courthouse driessen + vandeijne

INNOVATIEVE WANDKLEDEN IN HET VITRUMGEBOUW

In het Vitrumgebouw, ook wel De Brug genaamd, waar een deel van de werkvertrekken van het personeel van de Amsterdamse rechtbank is ondergebracht, wordt op het moment van schrijven een werk geïnstalleerd dat het midden houdt tussen een kunsttoepassing en een architectonische ingreep. De ontwerpers van het project, Hil Driessen en Toon van Deijne, werden in 2007 benaderd door architect Jan Bakers, die het gerechtelijke pand aan de Parnassusweg juist had gerenoveerd. Hij vroeg hun na te denken over een kunsttoepassing die tegelijkertijd de problematische akoestiek in de lange gangen zou verhelpen. Een onmogelijk verzoek, zo zou je zeggen, aangezien te betwijfelen valt of er zoiets als een ‘functioneel kunstwerk’ bestaat. Driessen + Van Deijne ontwikkelden panelen van 2.39m hoog, wisselend van breedte, tussen de 20 en 120 cm, en variërend in dikte van 2,8 tot 7,2 cm. Deze bedekken de wanden tussen de glazen deuren die toegang verschaffen tot de kantoren van de rechters en griffiers. Door het getinte glas van de gesloten deuren schemert de helblauwe vloerbedekking van de kamers. In de gangen zelf ligt een licht, bamboe parket. Deze combinatie van gelen en blauwen komt terug in de print van de stof waarmee de panelen zijn bespannen. Kleuren lopen in elkaar over in de opdruk, tonen worden intenser of vervagen, tinten vervloeien en veranderen in vegen die beweging suggereren. Het patroon is dynamische en contrasteert met de gangen waar normaliter een geconcentreerde stilte heerst.  Tegelijkertijd komt het dessin visueel tegemoet aan de hectiek die de rechtspraktijk achter gesloten deuren kent. Soms zijn twee of meer panelen naast elkaar gezet, meestal siert een enkel werk de muur. De visuele cadans van de bedrukte vlakken komt terug in de architectuur, waarin de dragende muren de verspringende delen in de gangen bepalen waardoor een ritmische indeling van de corridors ontstaat. En in de inrichting van Bakers, die diezelfde gangen met een veelvoud aan speels, schijnbaar ongestructureerd opgehangen lampen heeft verlicht.

Met de panelen zijn zo’n 8 gangen ingericht, in totaal telt het project 196 afzonderlijke werken. Het proces voorafgaand aan dit resultaat is complex, zo vertellen Driessen + Van Deijne in hun atelier. Als ontwerpers maken ze nooit ‘zomaar’ een creatie voor een willekeurige plek. Ze streven er in hun toepassingen naar inhoudelijk te refereren aan de locatie waarvoor het project is bedoeld. In dit geval overlegden ze niet alleen met Jan Bakers en Hans van den Ban, de coördinerend adviseur beeldende kunst van de rijksbouwmeester, ze spraken ook met een delegatie van de rechtbank en verdiepten zich in de rechtspraktijk. De ontwerpers woonden meerdere rechtzaken bij. De enorme drukte in het hoofdgebouw van de rechtbank, waar zestig zittingzalen zijn gevestigd, viel hen op. En de stapels papieren dossiers waarmee in de rechtbank, ondanks het huidige digitale tijdperk, nog steeds wordt gewerkt. Al deze papieren worden verzameld en van elkaar gescheiden door middel van tabbladen, zo merkten ze op. Het zijn dergelijke details, als de terugkomende gekleurde labeltjes van tabvellen in de papieren archieven die Driessen + Van Deijne fascineren. Visueel en gevoelsmatig genereren deze specifieke aspecten een zeker effect dat losjes, associatief en intuïtief wordt verwerkt in een eerste collage, die het uitgangspunt vormt voor het uiteindelijke werk. Ook de plooien en vouwen in de beffen en de rechterlijke toga’s keren in de collage terug. Of de glanzende en matte materialen waarvan de karakteristieke zwarte gewaden zijn gemaakt. Zelfs de beweging en het geruis van de toga’s van de passerende rechters wordt meegenomen in deze schets, zo leggen de makers uit. In de collage figureren ‘raadsheertjes’, inktpotjes daterend uit de achttiende eeuw, naast een schaapsherder gehuld in een harige, okerkleurige, veel te grote jas. “We vonden dat de steriele gangen van het Vitrumgebouw een behaaglijk kleed nodig hadden. De herder herinnert ons daaraan.”

Na deze oriënterende fase gaan Driessen + Van Deijne zelf aan de slag met stoffen en andere materialen. Driessen, die als mode-ontwerper is opgeleid, opent liefdevol een platte doos. Erin zitten stalen en proefjes waarin ze heeft geëxperimenteerd met, onder meer, strijkvlieseline gekleurd met ecoline. Naar de randen van de stof toe wordt de bruine kleurstof donkerder, als een uitgelopen inktvlek op papier. Maar ook resten damast en katoen zijn in haar adembenemende probeersels verwerkt. Vervolgens worden verscheidende gecombineerde stoffen en kleuren in ‘plooien’ op een houten ton bevestigd. Van verre lijkt de geschakeerde overdaad aan gevouwen materialen verrassend veel op het dikke, ineengezakt boek dat reeds in de collage was te zien! Aan de bovenzijde van de ton is een oog bevestigd. Van Deijne demonstreert hoe, bungelend aan het ophangpunt, het model om zijn as kan draaien. En, inderdaad, ineens ‘ontstaat’ zo, door je oogharen kijkend naar de roterende waterval van gerimpelde stof, de print, ontleend aan het rechtsambt, waarmee de gangen van het Vitrumgebouw zijn bekleed.

 Het is dit gesimuleerde beeld van wervelende plooien dat is gefotografeerd, opgeblazen en op het textiel is gedrukt waarmee de panelen zijn bedekt. Bij de keuze voor de materialen is rekening gehouden met de brandveiligheid. Bovendien is achter de zichtbare, beprinte ‘huid’ een vulling aangebracht die het geluid geleidt. Hiermee is aan alle praktische eisen voldaan, van zowel architect Jan Bakers als van het personeel. Het viel niet mee de verschillende belangen en invalshoeken met elkaar te verenigen, zo benadrukt Frans Bauduin, rechter, lid van de kunstcommissie van de rechtbank en betrokken bij het project van Driessen + Van Deijne. Hij roemt vooral het innovatieve karakter van hun werk. Nieuwe materialen en technieken zijn aangewend. Bauduin wijst op de eeuwenoude traditie van gobelins, wandkleden waarin scènes uit het dagelijks leven werden geborduurd. In navolging hiervan werden de muren van de zittingzalen van de Bossche rechtbank, bijvoorbeeld, met wandkleden behangen. Even later laat hij in het Amsterdamse hoofdgebouw van justitie een kleed van kunstenaar Toon Verhoef zien. Binnen deze geschiedenis betekent het ontwerp van Driessen + Van Deijne een belangrijke, nieuwe en alleszins spannende stap.

Tekst:  Ilse van Rijn voor SMAAK

Foto’s Interieur: Maarten Noordijk,

Architect: Jan Bakers, Bakers architecten

Ontwerp: driessen+vandeijne

Supervisie: Atelier Rijksbouwmeester 

RGD: Ab de Wit

Kunstcommissie rechtbank: Frans Bauduin

Uitvoering: Rick van der Heul

Foto’s originelen:  Michiel Vijselaar

prints kantoren Rechtbank Amsterdam

Zeilkarren hoofdkantoor PGGM, Zeist

Zeilkarren PGGM driessenenvandewijne.design
PGGM, zeilkarren driessenenvandeijne.design
PGGM interieur zeilkar
zeilkarren PGGM voor PGGM
PGGM zeilkarren van driessenenvandeijne
PGGM inspiratie driessenenvandeijne.design
detail zeilkarren driessenenvandeijne.design
PGGM schaalmaquette zeilkarren

WIND EN DE SCHITTERING VAN ZONLICHT

Flexibele zeilkarren met hun uitgerolde zeilen aan de horizon, wind en de schittering van zonlicht. Dat beeld riep de ruimte bij ons op.

Zo gebeurde het dat we niet met een gordijn kwamen op de vraag van PGGM om een scheidingselement te maken voor in het auditorium, maar met zeilen en bolderkarren.’ Het ontwerp van Hil Driessen en Toon van Deijne bestaat uit twee delen: zeilkarretjes, bedoeld voor het auditorium, en bolderkarren, die dienen voor opslag van de zeilkarretjes. Voor het patroon kozen ze voor warme tinten, gefotografeerd vanuit rond opgebouwde vormen textiel, die refereren aan de schittering van het zonlicht dat door de gestanste gaten in de corten stalen gevelbekleding het auditorium binnendringen.

PGGM vroeg ons de ruimte niet dicht te timmeren, maar juist zoveel mogelijk open te houden. Het nieuwe gebouw heeft een open bedrijfsstructuur, niemand heeft een eigen werkplek. Voor onze karretjes geldt hetzelfde, ze zijn overal inzetbaar. Ze ontstonden uit praktische overwegingen, om de zeilen in op te bergen wanneer ze niet gebruikt worden. We wilden eerst kisten maken, maar gedurende ons overleg met de kunstcommissie kwamen we op een verrijdbare kar uit, die je ook als stameubel zou kunnen gebruiken. Dat biedt veel meer mogelijkheden. Tijdens de oplevering van de bolderkarren kreeg de facilitaire dienst spontaan allemaal ideeën. Wij vinden het heel erg belangrijk, als ons ontwerp wordt overgenomen door de mensen die ermee gaan werken. Het is mooi als een werk helemaal opgaat in zijn omgeving.

Foto’s Interieur: driessen+vandeijne

Architect : Josep Lluis Mateo, MAP architects, Barcelone, Spanje

Ontwerp: driessen+vandeijne

Kunstadviseur: Q Kunst, Veronique Baar en Valuessuport, Steven de Haas

Uitvoering: Theo Thoonen Timmerwerken en Wouters Metaalproducties

Foto’s originelen: Michiel Vijselaar

 

PGGM ontwerp zeildoek driessenenvandeijne

Autumn Birch, Veika/DIMENSE

Veika Dimense en textiles driessenenvandeijne.design
Veika Dimense wallpaper driessenenvandeijne.design

AUTHUMN BIRCH, driessen+vandeijne in samenwerking met DIMENSE.

 Een jacquardweefsel voor een wandbespanning was uitgangspunt voor Autumn Birch. De achterzijde van de jacquard toont draden die zich niet voegen in het weefsel, maar loshangen tussen geweven gedeelten. De toevallige schikking van deze ‘slapende draden’  zorgt voor een rijke nuancering in texturen, schaduwen en glanseffecten. Een uitvergrote foto van de draden werd door DIMENSE vertaald naar een digitale print voor behang op groot formaat. De toevoeging van 3D-oppervlaktexturen verschaft het behang tastbare diepte. 

DimenseTM is een milieuvriendelijke technologie, gebaseerd op latexinkten van de eco-vriendelijke en PVC-vrije structuurvormend EcodecoTM media. 

Foto’s: Michiel Vijselaar

Uitvoering: Veika, Lithouwen

 

Stijlkamers en de akoestische panelen Janskerkhof 2/3, Universiteit Utrecht

akoestische panelen Janskerkhof utrecht
akoestische panelen Janskerkhof Utrecht
akoestische panelen Janskerkhof
akoestische panelen Janskerkhof
Akoestische panelen Janskerkhof
akoestische panelen janskerkhof
akoestische panelen Janskerkhog driessenenvandeijne.design
akoestische panelen janskerkhof
akoestische panelen Janskerkhof
akoestische panelen Janskerkhof
akoestische panelen Janskerkhog driessenenvandeijne.design
akoestische panelen janskerkhof
stijlkamers Janskerkhof Universiteit Utrecht
stijlkamers Janskerkhof Utrecht
stijlkamers Janskerkhof Utrecht
stijlkamers Jnaskerkhof Universitieit Utrecht
stijlkamers Janskerkhof Universiteit Utrecht
stijlkamers Janskerkhof Universiteit Utrecht
Stijlkamers Janskerkhof Universiteit Utrecht
Janskerkhof Universiteit inspiratie
maquette stijlkamers Janskerkhof
maquette stijlkamers Janskerkhof

DE JANSKERKHOFPANELEN, UNIVERSITEIT UTRECHT

Driessen+van Deijne ontwierpen voor Janskerkhof 2/3, wandbespanningen voor twee “stijlkamers” en een serie akoestische wandpanelen voor ruimtes door het gehele gebouw. Het Janskerkhofcomplex dient als onderwijsgebouw voor rechtsgeleerdheid en als huisvesting voor het bureau van de faculteit Recht, Economie, Bestuur en Organisatie van de Universiteit Utrecht. De akoestische panelen werden in series van twee tot veertien exemplaren in de ruimtes geplaatst. De kleuren van de panelen zijn globaal gerelateerd aan bepaalde ruimten en functies van die ruimten. Gangen en verkeersruimten hebben geelgekleurde panelen gekregen. In de onderwijsruimtes kwamen blauwe panelen. Grijs is toegepast in bespreekruimtes, de receptie en de ruimte voor studentenvereniging Aletheia.Het aantal vierkante meter paneel per ruimte werd gedicteerd door akoestische behoeften. Vanuit deze behoeften werd het aantal vierkante meter verdeeld over een aantal panelen. Series panelen van verschillende maten, maar met dezelfde kleur werden verticaal, horizontaal en ook wel verspringend opgehangen. In het vluchtige voorbijgaan ogen de beelden op de panelen abstract, maar als je er bij blijft stilstaan blijken het foto’s van concrete objecten. De ontwerpers lieten zich inspireren door de lange geschiedenis van het gebouw: het voormalig Minderbroedersklooster was vergaderzaal van de Staten van Utrecht, kazerne en anatomisch-zoölogisch laboratorium, en is sinds 1816 in gebruik bij de Universiteit Utrecht. Beelden gerelateerd aan deze geschiedenis: o.a. opgerolde lintjes lood die de glas-in-loodramen op hun plaats houden, gestapelde wetboeken, opgerolde akten met touw en zegel, kalligrafieën en inktvlekken waren uitgangspunt voor assemblages die in de studio gemaakt en gefotografeerd werden. Deze composities werden uitvergroot en met zeer hoge resolutie afgedrukt op de geluidsabsorberend panelen.Bekijk je de panelen met aandacht, dan herken je structuren van weefsels en bindingen,  geknoopte stukjes draad, rafelranden en over elkaar gelegde lagen textiel. Verder valt de texturele rijkheid en gelaagdheid op: er is scherpte en onscherpte, vlakheid en de illusie van ruimte, absorptie en reflectie, en er zijn vervaagde en verzadigde, haast vochtige, kleurvlakken. Wanneer de focus zich verbreedt en de panelen, naast of boven elkaar geplaatst, zich tot elkaar verhouden, ontstaan nieuwe atmosferische composities met suggesties van beweging en landschappelijkheid.De zintuigelijke ervaring van de panelen is avontuurlijk en afwisselend; dan herken je op de afbeelding plots een stukje rafelig touw, ergens anders is de golvende beweging die de panelen samen uitbeelden opvallend, dan vallen overeenkomsten in ritme van een lambriseringbetimmering of balustraderand en de panelen weer op. Driessen+van Deijne lieten zich in hun keuzes voor compositie en plaatsing van de panelen mede inspireren door de eigenaardigheden van de ruimten. Door middel van variatie in kleur, textuur, afmetingen en compositie verschaffen de panelen articulatie aan de ruimtes en oriëntatie in het labyrintische gebouw.

Van vrije compositie is weinig sprake bij de wandbespanningen in kamer 001. De 18de-eeuwse wandbetimmering  van deze vergader- en ontvangstkamer kent een symmetrische indeling waarbij in de wand vakken open gelaten zijn voor bespanningen. Hiervoor gebruikten Driessen+van Deijne ook foto’s die zij van materiaalcomposities maakten, maar om aan te sluiten bij de stijl, geschiedenis en statuur van de ruimte werden de uitvergrote foto’s eerst vertaald naar een jacquardweefsel. Daarna werd het weefsel gefotografeerd en werden de foto’s op de stof gedrukt die in de wandbetimmering werden gespannen. Je ziet hier dus weefselbindingen die in een weefsel weergegeven worden. Door deze extra weergavelagen ogen de bespanningen nog abstracter en suggestiever dan de akoestische panelen. De woeste bewegelijkheid van de grillige vormen wordt mede in toom gehouden door het overnemen van de symmetrische indeling van de neoclassicistische wandbetimmering. Een reeks “spiegelingen” en ritmes die gevormd worden door de symmetrische distributie van de bespanningen zorgen voor een statische dynamiek waarbij er rust ontstaat en men zich niet overweldigt voelt door de expressieve vormen.  De gele kleur van het gefotografeerde weefsel sluit aan bij de goudgekleurde ornamenten in de ruimte. Zwiepende lijnen in de bespanningen lijken de gouden guirlandes boven de schouwspiegel in de ruimte voort te zetten.

Kamer 002, die direct naast 001 is gesitueerd, heeft een zelfde paneel- en lijstbetimmering die symmetrisch over de wanden is verdeeld. In deze veel kleinere, meer vierkante kamer, zijn de ornamenten die in de vorige ruimte goudgekleurd waren, in een lichte tint blauw geschilderd. De kamer heeft bespanningen gekregen met een donkerder, warmer kleurpalet waarin een bronzig grijs overheerst. Driessen+van Deijne gebruikten de gefotografeerde achterzijde van het weefsel uit kamer 001 voor de bespanningen in 002. De achterkant van het weefsel laat draden zien die zich niet voegen in het weefsel, maar loshangen tussen geweven gedeelten. Die “slapende draden” liggen lukraak op en over elkaar en de toevallige schikking zorgt voor een rijke nuancering in texturen, schaduwen en glanseffecten die het oppervlak “diepte” verschaft. Sloten in de vorige ruimte de kleuren van betimmering en bespanning bij elkaar aan, in 002 contrasteren lichte betimmering en de donkere bespanning. Daardoor ontstaat  een doorkijkeffect, waarbij het lijkt of de bespanningen zicht bieden op een andere, abstract atmosferische, ruimte. Voor zowel de panelen als de bespanningen werd uit dezelfde verzameling van slechts 20 afbeeldingen geput. Door de eenheid van thema en beeldtaal is er door het gehele complex een lijn uitgezet en zijn Driessen+van Deijne er in geslaagd de zeer verschillende ruimten van Janskerkhof 2/3 met elkaar te verbinden.

Tekst: Miegiel Loeffen

Foto’s Interieur: Maarten Noordijk

Architect: Annette Marx, Marx&Steketee architecten

Ontwerp: driessen+vandeijne

Adviseur: DPA /Cauberg Huygen

Uitvoering:  Print Unlimited, Fons van der Laar stoffering, Oostendorp Interieur-en Meubelstoffering

Foto’s maquette: Michiel Vijselaar.

Janskerkhof slapende draden paneel

Dotscreen - Museum De Domijnen, Sittard

kamerscherm dotscreen driessenenvandeijne